Wandelen

Wandelen

Onderzoek naar het kleedgedrag van de hedendaagse man

Door Hans Piena op 20-4-2015

Deel 2 van 3. Aan de wandel

Wandelen is voor de doorsnee Nederlandse man de meest extreme vorm van survival die hij ooit zal meemaken. Is dit een blokje om, dan is er nog niets aan de hand. Maar zodra het een officiëler karakter krijgt gaan er in zijn hoofd allerlei alarmbellen af. Dan volstaan de doordeweekse kleren niet meer en keert hij in een winkel voor “outdoor gear” zijn portemonnee binnenste buiten. Op het hoofd moet een petje met een stormkoord. Ook aan de bril gaat een koord. Om het lijf een Active Shell Gore-Tex jas.  Aan de benen moet een afritsbroek met vier keer meer zakken dan hij ooit zal gebruiken. De sleutelbos gaat uit de broekzak en met een lijvige gesp links aan de broeksriem. Het mobieltje gaat hup in een hoesje rechts aan de broekriem. Om de pols zat al standaard een horloge voor 100 meter diep. In de rugzak gaan een natuurgids, energiepillen, muggenstick, blarenpleisters en een zakmes met schroevendraaier, hechtnaald, splinterpincet, houtzaag, schubmes, hakensteker en vergrootglas.

Schoenen
En dan de schoenen, de grootste investering. Al googelend door consumententests wikt en weegt hij over hielfixatie, hydrofobe sportwax, shockabsorption,  torsion,  voetafwikkeling en memory foam. Moet hij een winterschoen, een zomerschoen? Ik zal u er verder niet vermoeien met alle details. Reken maar dat deze strategische keuzen manlief noodzaakt tot dagen puzzelen.

Nordic Walking
Nordic WalkerMijn opa ging ook vaak wandelen. Daarvoor had hij maar één ding nodig: zijn wandelstok, een zelf gevonden tak met een door zijn eigen knuist gepolijste knop. Daar kun je niet meer mee aankomen. Bovendien is één stok tegenwoordig niet genoeg, je moet er twee hebben. En dan heet het geen wandelen meer maar “Nordic Walking”. Op die stokken staan voorgedrukte teksten als “Rocky Master Hard Climbing”, “Power Walkers”, “Speed Pacer” of “Gymstick Force.” Bij vertrek imiteren Nordic Walkers nog een langlaufer. Maar halverwege slepen ze die stokken al achter zich aan. En bij thuiskomst rusten ze gewoon op de schouders.

Check check
Voor vertrek wordt alles gecheckt: reis-, ziektekosten- en diefstalverzekering, de voor- en achterdeur, het gas, de werkzaamheden aan het spoor, buienradar, Facebook, Twitter en Whatsapp. Dit doet vermoeden dat de wandeling een ware sprong in het duister wordt. Maar de meeste mensen lopen één van de duizenden georganiseerde wandeltochten met een complete beschrijving van de ondergrond, padbreedte, hoogteverschillen, waar je naar rechts moet kijken, waar naar links, de horeca gelegenheden, de tussenliggende bushalten, het aantal kilometers en hoelang je daar over moet doen. Deze wandelwet gaat geplastificeerd in de hand mee. 

Genoten
Waar wij op politiek en religieus terrein allemaal een eigen koers willen varen volgen we hier massaal het voorgeschreven pad. Ik heb, puur uit antropologische interesse, een aantal van deze routes meegelopen. Ze zijn ronduit schitterend. Daar had menig man helaas weinig oog voor. De meeste van hen lopen onderweg te controleren of de beschrijving wel klopt, of het weer wel is zoals voorspeld, of ze wel op schema zitten en na iedere honderd meter hoeveel bereik ze hebben. In de resterende tijd gaan ze schuil achter hun camera, op jacht naar mooie plaatjes om op social media te bewijzen dat ze genoten hebben. Menig man eindigt de route dan wel fulminerend op zijn vrouw over de slechte bewegwijzering, dan wel euforisch omdat ze het sneller hebben gelopen dan voorgeschreven.

Koffie met appelgebak
Rond het midden van de 19e eeuw legt schoolmeester Petrus Panken in zijn zomervakantie elk jaar honderden kilometers af, te voet door het mulle Brabantse zand. Zijn Achterhoekse tijdgenoot, boer en kolenbrander Eimert Papenborg, voert zijn vee naar ver gelegen markten,  op klompen. Onnodig om te zeggen dat geen van beiden in hun dagboeken een woord reppen over “outdoor gear.” Waar onze voorouders over zandpaden vol plassen zonder wegbewijzering op hun dagelijkse schoeisel en een karig maal honderden kilometers aflegden, slecht de held van nu op “Patagonia Drifters” tussen twee stations de zoveelste koffie-met-appelgebak gelegenheid. Op die wijze trotseert hij de Veluwe, een wereld zo ingericht en aangeharkt dat de wolf het verdomt er terug te keren. Heel begrijpelijk dat steeds meer mannen op blote voeten willen lopen. Weg met al die onzin, terug naar de oermens. Maar “blote-voeten-wandelen”……dat  klinkt zo sullig. Dus noemen we het “Barefoot Walking”, dat dan weer wel, we blijven mannen.

Lees ook deel 1: Naar het werk en deel 3: Op de racefiets.