De Kinderkeuken

De familie van Carlina Coletti De Lorenzo is een echte ‘ijsfamilie’ uit Italie. Ongeveer 90 jaar geleden, toen haar opa uit Italie naar Nederland kwam, kende niemand hier nog sorbetijs. Haar opa ging (net als veel andere Italianen) met een ijscokarretje de straat op. De Nederlanders moesten wel wennen aan dat ijs gemaakt van water, suiker en vruchten. Er was zelfs een Italiaanse ijsmaker die eerst zijn ijsjes gratis weggaf om de mensen zijn ijs te laten proeven.

Toen de Nederlanders aan de lekkere smaak gewend waren, konden de Italianen echte ijssalons openen. Die naam ‘ijssalon’ heeft Carlina’s opa 80 jaar geleden bedacht! En nu lusten bijna alle Nederlandse kinderen wel een ijsje!
Carlina heeft samen met haar man ijssalon Roberto in Utrecht.

Een paar jaar geleden is Suzan in Lombok gaan wonen. Lombok is een wijk in Utrecht waar veel mensen wonen die in een ander land geboren zijn. Er zijn daar veel Marokkaanse, Turkse en Iraanse winkels. Op een dag kreeg zij in een van deze winkels thee aangeboden. Dit was ‘Gunpowder’ thee. Die vond ze zo lekker dat ze deze thee ook thuis wilde maken. Daarom heeft ze toen gunpowder thee, verse munt, suiker, Marokkaanse theeglazen en een Marokkaanse theepot gekocht. In Marokkaanse thee moet heel, heel veel suiker.

Dit is Dawitte Legesse Wakena en ze is geboren in Ethiopië. Ze woont nu vier jaar in Nederland. Ze kookt nog vaak gerechten uit haar eigen land. Vooral marka maakt ze graag. Het is gemaakt van meel, boter en een soort paprika. Maar ze eet ook wel Nederlands eten. Ze is vooral dol op de vlaflip, een heerlijk Nederlands toetje. Ze had dat voordat ze naar Nederland kwam nog nooit gegeten. Nu maakt ze het hier ook voor haar gezin.

In de jaren 50, 60 en 70 kwamen er tienduizenden Italianen naar Nederland. Hierdoor kwam ook de pizza naar Nederland. In 1974 opende Luciano de eerste pizzeria in Delft. In het begin verkocht hij maar weinig pizza’s. Nederlanders vonden zo’n ‘pannenkoek met kaas’ maar niets. Toch trok hij langzaam maar zeker steeds meer klanten. Vooral studenten vinden de pizza lekker. Nu is de pizza in heel Nederland te krijgen, in allerlei vormen, soorten en maten.

De ouders van Gulhan Kilincerciyes komen uit Turkije. Haar opa is naar Nederland gekomen om te werken en later kwam zijn zoon (haar vader) ook. Haar moeder trouwde met haar vader en woonde vanaf toen ook hier. Ze kookte thuis altijd van alles: Turks, Indisch, Chinees en ook Hollandse pot. Gulhans moeder probeerde hier gewoon van alles uit. Gulhan vindt dat heel leuk van haar moeder. En zij doet dat nu zelf ook. De typisch Turkse gerechten die ze maakt heeft ze natuurlijk van haar moeder geleerd. Zo ook deze cacik.

Indonesië was vroeger een kolonie van Nederland en heette Nederlands Indië. In 1949 werd het onafhankelijk en was het dus niet meer van Nederland. Vanuit Indonesië kwamen toen veel mensen naar Nederland. Ze namen ook veel van hun eigen etenswaren mee. Ze aten vooral rijst en met de vele kruiden en knoflook smaakte het eten heel anders dan de meeste Nederlanders gewend waren. Nu ( zo’n 60 jaar later ) eten heel veel mensen in Nederland wel eens nasi of saté met pindasaus en vinden we dat heel gewoon ‘Nederlands’ eten.
De speciale smaak van de Indische keuken proef je in deze komkommer met zoetzure saus.

Op de markten in grote steden kun je heel veel levensmiddelen kopen die Nederlanders vroeger niet kenden. Dat komt onder andere doordat er veel mensen uit andere landen in Nederland zijn komen wonen. Deze mensen vinden het fijn – net als iedereen – om eten te maken dat ze kennen. En wat ze daarvoor nodig hebben, kopen ze vaak op een markt. Toen John van der Kamp in de wijk Bos en Lommer (Amsterdam) ging wonen, zag hij daar op de markt heel veel producten die nieuw voor hem waren, zoals couscous. Couscous wordt veel in Noord-Afrika gegeten en het wordt gemaakt van harde tarwe. John is met couscous van alles gaan uitproberen en nu staat het net zo vaak op zijn menu als aardappelen en pasta. Zijn kinderen vinden couscous met fruit het lekkerste.

Rochan, Loeka en Kine lunchen regelmatig bij vriendin Sofie uit Hong Kong. Soms eten ze bij Sofie brood met knakworstjes of pindakaas, maar ze hebben er ook noodle soup leren eten. Mensen in Hong Kong eten dit vaak als lunch of voor het avondeten. Rochan, Loeka en Kine vinden het zo lekker dat ze hun ouders hebben gevraagd of ze thuis soms ook noodle soup mogen eten. Het is nu een gerecht dat niet alleen bij Sofie, maar ook bij hen thuis regelmatig op tafel komt. Natuurlijk eten ze de noodles met stokjes.

Suriname was vroeger een kolonie van Nederland. Het was een stukje Nederland in Zuid-Amerika. Rond 1970 waren veel mensen in Suriname arm. Daarom kwamen ze naar Nederland om te werken en geld te kunnen verdienen voor een betere toekomst. Ze moesten wennen aan het koude weer en vooral aan het andere eten. In Nederland hadden ze niet de speciale Surinaamse vruchten, groenten en kruiden voor hun eigen gerechten. Nadat er speciale winkeltjes zijn gekomen voor deze producten (toko’s), konden de Surinaamse Nederlanders hun eigen eten maken en konden Nederlanders ervan meegenieten. Deze gevulde eieren kun je pittig maken of milder (aangepast aan de Nederlandse smaak).

Khem heeft zijn partner ontmoet in zijn moederland Thailand. Ze zijn getrouwd en in Nederland gaan wonen. Hij woont al bijna zeven jaar in Nederland. Khem kookt hier nu vaak Thais. Alle spullen die hij ervoor nodig heeft kan hij gewoon bij de supermarkt of de toko kopen. Ook de rijstpapieren velletjes voor deze heerlijke loempiaatjes haalt hij daarvandaan.