Filmportretten

Oud-havenarbeider Piet Spruit woont met z’n vrouw al jaren in de Rotterdamse Afrikaanderwijk. Hij heeft er veel meegemaakt. Piet zag het aantal gastarbeiders tussen 1967 en 1972 sterk stijgen. Sommige aspecten in het gedrag van immigranten gingen de andere wijkbewoners te ver.

In het filmportret geeft Spruit commentaar op de eenzijdige verslaggeving op de rellen die in 1972 ontstonden. Hij en andere bewoners stoorden zich enorm aan het feit dat links Nederland en de pers de Afrikaanderwijk vergeleken met Belfast en haar wijkbewoners met racisten.

Hij is naar eigen zeggen 'kleurenblind' opgevoed en houdt van humor en het leven. Met deze instelling boekt Jörgen Raymann groot resultaat. In zijn shows toont hij zijn speciale verzameling Nederlandse typetjes. Met name Tante Es, maar ook Achmed de slager en zoon Rachid zijn erg geliefd.

Jörgen steekt de draak met beeldvorming tussen culturen in Nederland. Humor is zijn manier om clichés over integratie bespreekbaar te maken en te ontzenuwen. Het schept ruimte in de omgang tussen 'nieuwe' en 'oude' Nederlanders.

Inburgeren in Nederland is nodig, ook als je al een tijd hier bent. Gary Feingold was vroeger danser en later ondernemer van Gary's Muffins. Hij is als Amerikaan met joodse roots het prototype van een echte wereldburger. Hij was lid van de Denktank Sociale Cohesie in de Amsterdamse wijk De Baarsjes, gaf als vrijwilliger Engelse les in een moskee in Slotervaart en vindt het logisch dat Nederland de eis stelt dat migranten moeten inburgeren. In zijn ogen mag een land best iets vragen van zijn buitenlandse inwoners, ook al wonen ze hier al jaren.

De komst van migranten leidt tot nieuwe ontwikkelingen op het gebied van dood- en rouwrituelen. Dennis Friperson is één van de eerste multiculturele begrafenisondernemers in Nederland. Hij vindt een uitvaart even persoonlijk als het leven zelf. Of je nu een eenvoudig plakje cake met koffie wil of een Surinaams Bazuinorkest met honderden gasten: Dennis zorgt ervoor. Als gevolg van deze multiculturele tradities veranderen de gewoonten rondom de autochtone Nederlandse uitvaart eveneens. Er is meer mogelijk.

Yalcin Cihangir is eigenaar van de Fietsfabriek. In Amsterdam blies hij de bakfiets nieuw leven in en van oud-burgemeester Job Cohen kreeg hij eind 2008 een straatnaambord met de tekst De Fietsfabriekstraat.

Yalcin verkoopt zijn fietsen ook in het buitenland. Hij bouwde een fabriek in zijn Turkse geboortedorp waar fietsonderdelen gemaakt worden en leerde de dorpsbewoners fietsen. Daarmee kreeg de fiets als Hollands icoon ineens een internationaal tintje. Persoonlijk vindt Yalcin dat we twee iconen hebben geruild: Nederland heeft de tulp uit Turkije gekregen en Turkije kent nu de fiets.